Plan
# Wstęp
Proponowane podejście jest organiczne i oddolne.
Pozwala uniknąć przejęcia przez polityków, nie wymaga ich zgody i nie może być przez nich zablokowane.
To podejście naśladuje drogę do dobrobytu, którą przeszła Szwajcaria i Norwegia.
Daje ono również namacalne indywidualne korzyści od pierwszego dnia.
Zamiast prosić polityków o demokrację bezpośrednią, budujemy ją oddolnie sami – tworząc samopomocowe, niezależne od polityki grupy, które same decydują o sobie i wspólnymi siłami budują dobrobyt (intelektualny, finansowy, zdrowotny i duchowy).
Z czasem te grupy połączą się w silną, zamożną konfederację, która zbuduje realną siłę i zacznie wpływać na prawo – aż po zmianę systemu na na demokrację bezpośrednią w całym kraju.
Wzorem do takiego działania jest Szwajcaria, która najpierw przez wiele wieków budowała samodzielność i lokalną siłę a dopiero potem wprowadziła ogólnokrajową demokrację bezpośrednią.
# W 2 słowach
Budowanie dobrobytu.
# Jednym zdaniem
– Budowanie w grupie szeroko pojętego dobrobytu naszymi własnymi siłami.
– Nasz plan na wprowadzenie demokracji bezpośredniej to zacząć od siebie.
———————–
# Cel – dokąd zmierzamy długoterminowo
Sieć silnych, niezależnych, rozproszonych, dostatnich i dobrze zorganizowanych grup DB, która w przyszłości stanie się potężnym lobby obywatelskim zdolnym do wprowadzenia demokracji bezpośredniej w całym kraju.
Celem grup jest budowanie szeroko pojętego dobrobytu:
– intelektualnego
– finansowego
– zdrowotnego
– duchowego
Budujemy dobrowolną konfederację grup samopomocy.
Po tym jak już będziemy mieli DB w całym kraju – te grupy nadal będą potrzebne żeby bronić swoich interesów i tworzyć fundament DB.
## Uzasadnienie Celu
Celem tej grupy, jest poprawianie naszej sytuacji w sposób zgodny z prawem ale bez używania mechanizmów, których działanie zależy od decyzji polityków i ludzi spoza grupy.
Tak właśnie powstała Szwajcaria – nie od wielkiej polityki centralnej, lecz od małych, autonomicznych grup w których ludzie sami decydowali i budowali swój dobrobyt. Przez 800 lat Szwajcarzy uczyli się jak używać DB do współdecydowania. Dopiero mając takie doświadczenie, w 19 wieku, byli w stanie przełożyć tę wiedzę na ogólnokrajowy system.
Wiele innych krajów próbowało wprowadzić DB u siebie, ale ponieważ brakowało tam tradycji samodzielności – nigdzie to się nie udało.
Małe grupy apelujące do polityków zawsze przegrywają. Dlatego powinniśmy najpierw zbudować naszą potęgę. Dopiero gdy nasz głos będzie miał prawdziwą siłę będziemy w stanie realizować nasz ostateczny cel – zmianę systemu politycznego na DB.
Takie podejście od pierwszego dnia da nam korzyści indywidualne i grupowe oraz przyciągnie do nas więcej osób.
Długofalowo zbudujemy w ten sposób naszą niezależność, bezpieczeństwo i dobrobyt, które pozwolą nam osiągnąć potęgę potrzebną do wprowadzenia DB.
———————–
# Narzędzia – co robimy i czego nie robimy
## Co robimy
### Metody ogólne
– Każdy z nas kieruje się zasadą: „Działam nawet jeżeli nikt inny nie działa”.
– Każdy z nas stoi na straży przestrzegania wspólnie ustalonych zasad.
– Każdy z nas dba o rozwój grupy.
– Usuwamy przez głosowanie osoby, które chcą wykorzystać grupę do kariery politycznej lub osobistego zysku ze szkodą dla grupy.
– Osoby funkcyjne działają w ramach wyznaczonych przez grupę.
– Realizujemy tylko takie działania, które jesteśmy w stanie zrealizować do końca samodzielnie.
– Tworzymy lokalne i tematyczne grupy zarządzane przez DB od pierwszego spotkania.
– Te grupy są w pełni autonomiczne, przystępują do konfederacji dobrowolnie i mogą z niej swobodnie wystąpić.
– Do głosowań na temat zasad i członkostwa używamy Wikikracji github.com/soma115/wikikracja
– Dbamy o bezpieczeństwo grup i członków, dobrą atmosferę i staramy się przy tym dobrze bawić.
– Rozwijamy się indywidualnie i grupowo.
– Budujemy enklawę szczerych zwolenników DB, zanim zaczniemy wpływać na resztę kraju.
– Nie podejmujemy działań, których sukces zależy od założenia, że politycy i osoby spoza grupy zrobią coś dla nas.
– Nasze operacyjne spotkania nie są nagrywane. Każde ustalenie jest odnotowywane w Zadaniach.
### Aspekt zdrowotny
– Dzielimy się solidnymi informacjami na temat zdrowia.
– Inspirujemy się nawzajem do dbania o zdrowie.
– Rozwijamy społeczność po to żeby życie każdego z nas miało sens i cel, dzięki czemu będzie dłuższe i lepsze.
### Aspekt finansowy
– Budujemy drobne wspólne biznesy.
– Współdzielimy zasoby podarowane nam lub zakupione ze wspólnych pieniędzy (przedmioty, usługi, dostępy i wiedza).
– Wspieramy nawzajem nasze indywidualne przedsięwzięcia biznesowe.
– Pomagamy w znalezieniu nowej albo lepszej pracy.
– Dążymy do tego aby nasze pieniądze krążyły wewnątrz grupy.
– Dążymy do zbudowania kompletnych łańcuchów dostaw w konfederacji.
### Aspekt intelektualny
– Edukujemy się nawzajem w kluczowych dla nas tematach.
– Automatyzujemy i informatyzujemy procesy po to żeby zwiększyć nasze możliwości.
– Dyskutujemy z myślą o tym żeby zrozumieć i znaleźć optymalne rozwiązania.
– Porządkujemy i upraszamy wiedzę tak aby była przystępna dla każdego.
### Aspekt duchowy
– Spotykamy się regularnie, wymieniamy wiedzę i doświadczenia, kopiujemy to co działa.
– Wspieramy się psychicznie.
– Zakładamy, że każdy w grupie ma dobrą wolę.
– Poznajemy się nawzajem od ludzkiej strony i budujemy relacje.
## Czego nie robimy
– Zero polityki, zero grantów, zero zależności od polityków i grup spoza konfederacji.
– Nie tworzymy formalnej organizacji.
– Staramy się unikać stałych obowiązków i zamiast tego – automatyzujemy procesy.
## Uzasadnienie Narzędzi
Zaproponowane metody działania są proste, powtarzalne i dają natychmiastowe korzyści. Dzięki nim grupa rośnie organicznie, a każdy członek widzi realny zysk od pierwszego dnia – dokładnie tak jak w szwajcarskich kantonach czy w największych sieciach spółdzielczych na świecie.
Historia pokazuje, że ruchy, które od początku wchodzą w politykę bez silnej bazy, szybko tracą autentyczność i zostają przejęte (lub rozbite). Szwajcaria i wiele spółdzielni skandynawskich najpierw budowały siłę ekonomiczną i społeczną – dopiero potem wpływały na prawo.
Nie tworzymy formalnej organizacji z następujących powodów:
– wymaga to systematycznych działań na które nie mamy obecnie czasu
– formalizacja narzuca przepisy, które ograniczają naszą swobodę
– formalna organizacja może zostać podana do sądu
Budowanie dobrobytu we własnym gronie pozwoli nam na uniezależnienie się od zewnętrznych sił.
Będziemy dążyli do sytuacji w której grupa i ludzie w grupie tworzą ekosystem w którym można osiągnąć więcej niż bez posiadania grupy. Grupa daje też ochronę przed zewnętrznymi zagrożeniami.
———————–
# Harmonogram – w jakiej kolejności i według jakiego planu działamy
Realizujemy po kolei poniższe etapy.
Nie zajmujemy się następnym krokiem przed zrealizowaniem poprzedniego.
1. Doświadczenie pokazało, że zbudowanie lokalnych i tematycznych grup jest bardzo trudne dlatego, że znalezienie nawet kilku zwolenników DB w jednym mieście jest praktycznie niewykonalne. Dlatego zaczynamy od dużej grupy ogólnopolskiej a dopiero później będziemy z niej wyłaniać grupy lokalne i tematyczne.
2. Robimy małą symboliczną zrzutkę po to żeby nauczyć się zarządzać wspólnym majątkiem. Dzięki temu od razu będziemy mieli wspólny interes o który będzie można dbać. Zrzutka pozwoli nam również na:
– wspólne zakupy
– inwestycje
– reklamę
3. Wymieniamy się informacjami o naszych potrzebach i możliwościach. To spowoduje, że będziemy w stanie wspierać się wzajemnie i budować indywidualny dobrobyt.
4. Tworzymy i rozwijamy wspólne przedsięwzięcia, reklamujemy je i staramy się z nich korzystać. Zyski z tych przedsięwzięć idą do wspólnoty.
Aby uniknąć formalizacji grupy – nasze wspólne przedsięwzięcia powierzamy komuś z nas. Ta osoba nazywana jest powiernikiem. Powiernik zarządza zasobami należącymi do grupy. Grupa określa zamknięty katalog czynności do których powiernik jest uprawniony. Każde przedsięwzięcie dla bezpieczeństwa powinno mieć co najmniej 2 powierników.
**Czwarty etap zajmie dużo czasu, może nawet dekady. Konfederacja powinna liczyć miliony ludzi i dysponować milionami złotych zanim będziemy mogli mieć nadzieję na realizację następnych kroków.**
5. Gdy grupy będą liczne, bogate, zdyscyplinowane i doświadczone w DB – wtedy jako silna konfederacja zaczynamy działania lobbingowe. Lobbing jest najłatwiejszą formą wpływania na prawo dlatego, że może być realizowany przez 3 osoby. Skuteczność lobbingu zależy jednak od wielkości i zasobności grupy dlatego jego realizacja zależy od wykonania punktów 1 – 4.
6. W kolejnych etapach wpływamy na prawo innymi metodami, które ustalimy później. Ostatecznie, żeby wprowadzić demokrację bezpośrednią w Polsce będziemy musieli zmienić Konstytucję. Wymaga to 2/3 w sejmie i 1/2 senatu.
## Uzasadnienie Harmonogramu
Ten plan jest bardzo podobny do historii Szwajcarii. Najpierw, przez wieki szwajcarzy budowali silne, bogate i niezależne stowarzyszenia, wioski i kantony, które same rozwiązywały swoje problemy. Dopiero potem powstała konfederacja. I dopiero na końcu, w 19 wieku referenda zostały dodane do konstytucji.
Mając świadomość powyższego procesu powinno nam się udać zrealizować te etapy szybciej. Zamiast wieków powinniśmy być w stanie uwinąć się w ciągu dekad.
Bez dobrze zorganizowanej wspólnoty nie jest też możliwe wpływanie na politykę lokalną. W gminie powinna najpierw powstać grupa samopomocy, która przez wiele lat będzie zajmowała się tylko sobą. Dopiero gdy ta grupa się usamodzielni i zbuduje swoją siłę, będzie mogła wpływać na lokalną politykę.
Grupy, które pomijają etapy 1-4 nie są w stanie zbudować swojej niezależności i rozpadają się po pierwszej politycznej porażce. My budujemy fundament, który uniezależni nas od bieżącej polityki. Idziemy sprawdzoną, działającą drogą i nic nie może nas zatrzymać.
# Rozszerzone uzasadnienie do całości
Wśród obywateli pokutuje przekonanie, że zmian da się dokonać tylko przez te instrumenty, które udostępnili nam politycy.
Teoretycznie polskie prawo posiada elementy demokracji bezpośredniej takie jak referendum, inicjatywa obywatelska, petycja, ale w praktyce wszystkie one są zależne od decyzji polityków.
Każda próba wykorzystania tych instrumentów wymaga od obywateli ogromnego wysiłku ale ich skuteczność jest bardzo niska.
Powoduje to, że obywatele zniechęcają się i nigdy więcej ani nie próbują ponownie ani nie szukają innych możliwości działania.
Mamy problem z obecnym systemem politycznym. Nie rozwiążemy tego problemu za pomocą obecnego systemu politycznego. Dlatego, na początku, rezygnujemy z prób wpływu na ten system.
Rezygnacja z nieskutecznych narzędzi politycznych pozwoli nam upiec kilka pieczeni na jednym ogniu:
– uchroni nas od marnowania czasu i zasobów na próby, które nie przynoszą rezultatów
– odstraszy polityków i osoby z ambicjami politycznymi
– pozwoli nam zbudować niezależność od zewnętrznego świata
– pozwoli nam w pełni używać demokracji bezpośredniej
– pozwoli nam odkryć jaki model działań jest skuteczny bez względu na warunki zewnętrzne
– pozwoli nam zbudować silną, samodzielną, bezpieczną, wspierającą i niezależną wspólnotę
– umożliwi efektywne realizowanie projektów co powinno przyciągnąć więcej ludzi
– umożliwi skupienie na budowaniu dobrobytu co jest fundamentem do dalszego rozwoju
Powinniśmy uświadomić sobie, że:
1. Każdy z nas jest zdany tylko na siebie. Nikt nie jest po naszej stronie.
2. Skoro ja i Ty jesteśmy sami to możemy wejść w sojusz. Ale nadal jest nas tylko dwóch.
3. Jeśli ktoś dołączy do nas to możemy zacząć działać razem. Ale nadal możemy liczyć tylko na tych, którzy dołączyli.
Wszelka nadzieja, że ktoś z zewnątrz nam pomoże jest nie tylko wielką naiwnością, ale też upośledza nasze możliwości samodzielnego kształtowania naszej sytuacji.
W Polsce, w obecnej sytuacji prawnej, pełną demokrację bezpośrednią da się uzyskać tylko poprzez stworzenie grupy, która w swoim gronie i tylko w swoim samodzielnie podejmuje decyzje.
Jeśli chcemy zaoferować pełną demokrację bezpośrednią to możemy to zrobić tylko poprzez grupę, która decyduje o sobie i tylko o sobie.
W 4 etapie Harmonogramu podejmujemy działania z uwzględnieniem liczby osób potrzebnych do ich realizacji.
Zakładamy, że czynny udział w działaniach będzie miał około 1% członków grupy.
A zatem:
– do 100 członków podejmujemy tylko takie zadania, które może wykonać 1 osoba
– do 100 członków podejmujemy tylko takie zadania, które może wykonać 10 osób
– itd.
Nie nagrywamy operacyjnych spotkań dlatego, żeby móc mówić otwarcie. Jeśli trzeba coś wykonać to robimy Zadanie i opisujemy w nim spodziewany efekt, sposób i termin wykonania oraz osobę odpowiedzialną.
