Filozofia Wikikracji
Filozofia Wikikracji twierdzi, że wprowadzenie Demokracji Bezpośredniej od razu w skali całego kraju czy nawet w skali całej gminy – nie jest możliwe.
Zamiast tego Wikikracja proponuje rozpocząć wprowadzanie DB od małych grup przyjaciół.
Celem grup przyjaciół jest budowanie we własnym gronie szeroko pojętego dobrobytu za pomocą DB .
Grupy przyjaciół będą potrzebne również gdy DB będzie w pełni rozwinięta w całej Polsce. Ich zadaniem będzie wtedy podtrzymanie i rozwój DB.
Tak jak rodzina jest podstawową komórką społeczeństwa – tak też grupy przyjaciół są podstawową komórką demokracji bezpośredniej.
To podejście jest kontynuacją pomysłu Edwarda Abramowskiego:
Jeżeli lud szwajcarski z takim logicznym uporem broni swych urządzeń demokratycznych wobec różnych uroszczeń rządu centralnego, jeżeli potrafił rozszerzyć je do najdalszych granic wolności politycznej, to pamiętajmy o tym, że jego obrona demokracji była to obrona swego własnego życia. Konstytucja polityczna, którą stworzył, posiada swą przyrodzoną, szeroką podstawę: tysiące najrozmaitszych zrzeszeń, kół i związków; tysiące samorodnych organizacji gospodarskich, handlowych, robotniczych, kulturalnych; zwyczaje demokratyczne, zwyczaje równości i poszanowania człowieka, zakorzenione w całej cywilizacji tego ludu; przyzwyczajenie i zdolność do samodzielnego załatwiania swoich spraw i potrzeb zbiorowych; silnie rozwinięte sumienie obywatelskie i nierozłączna z tym nieufność do biurokracji.
Wszystko to stanowi kulturę demokratyczną, pierwszy a niezbędny warunek demokracji i samodzielności politycznej.
Lud Polski takiej kultury nie ma dotychczas. Nie jest to społeczeństwo nowoczesne, zorganizowane w różnorodne zrzeszenia i związki wolne, lecz, do niedawna jeszcze, zbiorowisko luźnych jednostek, wyczekujących, jakie reformy będą mu dane, w jakim nowym łożysku państwowym każą popłynąć jego życiu. Nie mając własnych instytucji społecznych, które by mógł dalej rozwijać i doskonalić, oczekiwał tylko na reformy policyjne.
I ten zanik samodzielności tak głęboko wsiąknął w charakter narodu, że nawet umysły przodujące, programy partii i stronnictw, nie mogły zdobyć się na żadne inne postulaty społeczne, jak tylko takie, które zawierają się w formułce „czego żądać od państwa”.
Edward Abramowski Rok 1906
„Braterstwo, solidarność, współdziałanie”
